Konsantre Ömürler

 Herkes bu dünyaya ait olabilmek için, hayatına biraz daha değer katabilmek için hep daha fazla yaşamayı arzular. Oysa bence durum bundan biraz daha farklı. Yaşlanmak yaşamış olmak demek değildir mesela. Yaşanmışlığı ölçen yegane kıstas ilerleyen yıllar değil, yaşanmışlıklardır.
Yaş, yaşlanmak,yaşam.  Peki ya neden hayatı ölçen kelimelerin içinde hep yaş olgusu mevcut. Yaş ilerledikçe pek tabi daha fazla yaşamış oluruz, ama gerçekten yaşamış olur muyuz? Konsantre ömürler yok mudur yeryüzünde. Sıkıştırılmış bir ömür mevcut olamaz mı kainatta. Ömrün  herkese eşit davranmadığının farkındayız. Peki ya gencecik bedenler ruhunu gökyüzüyle buluşturduğunda nedendir vah vah diye dövünüp durmamız, yaşanmışlıkları yetmiyor mu bu dünyaya ait olabilmek için. Yaşayamadı mı deniyor körpecik bedenlerin ardından.
                                                        Konsantre bir yaşam yok mudur sahi?

Gökkuşağı

Gökkuşağından renkler çaldım, rengarenk, sevgi dolu. Ancak tüm renklere sahip olmak isterdim.
Gökkubenin siyahı yoktu mesela, gecenin hüznü hep eksikti.
Toprağın karası yoktu, yeryüzünün karanlığı eksikti...
Bence hayatı anlatamıyordu Gökkuşağı, eksikleri vardı.
Hayat kendi nazarında bu renklerden ibaretti onun için.
Hayat onun için Aşkın kırmızısı, Sarının sakinliğiydi.
Yeşilin mucizesi, gökyüzünün mavisiydi.
Ve kadınlığın moruydu, morun kadınlığı...
Ve başlangıcındaki hazineyi ararken, anlatmak istediği tamda buydu;
Sahip olmadığı renkleri bulmamızı istiyordu.
Sevginin renklerine, hayatı katmaktı derdi.
             

Hasret

Derinlerde yaşıyoruz, derin sularda gökyüzüne hasretimiz.
Karanlıklarda yaşıyoruz, görmediklerimize hasret dolu.
Ve bir an geliyor yükseliyor ruhlarımız, içi hava dolu bir balon misali...
Ve o an ürküyoruz hasret dolu hayallerimizden.
Hudutsuz hayallerden korkumuz; hayalsiz hudutları aşarken endişe sarmalıyor bedenimizi.
Gökyüzünün sonsuzluğuna kapılırken yağmur çiseliyor kuruyan bedenlerimize.
Yabancılaştığımız bir katmanda ciğerlerimize doldurduğumuz her bir nefes acı vermeye başlıyor.
Kendi acılarımız dolarken ciğerlerimize, insan olmayı işte o zaman anlıyoruz...
                   İnsan olmak ki; bu dar-ı dünyanın ötesinde.

Kendi Dünyamız

İnsanın sınırları kendini tanımadığı anda başlarmış. İnsanoğlu kendini tanımaya başladığında da korkarmış kendinden. Sınırsızlığından ürkermiş, hudutsuzluğundan endişe duymaya başlar ve yaptıkları, yapabilecekleri onu dehşete düşürürmüş. Düşünür dururmuş bir derviş gibi, belki de bir çoban gibi... Kendi kendine kaldırdığı hudutları bir bir yerine koymak geçermiş aklından, ancak bunun bir geri dönüş olacağını bildiği için  bir türlü aklına sinmezmiş bu dönüş. Geriye dönüş her zaman zor olmuştur, bazense o kadar kolaydır ki bu dönüş... İdrakı zor, kurgusu zayıf ama bir o kadar da karmaşık.

Herkes kendi yarattığı kurguda bir oyuncu, kendi hudutlarında bir dünyaymış. Ve kendi dünyasında bir kahraman..! Peki ya insana kendi dünyası yetmezse! Başkalarının dünyalarına da sahip olmak isterse. Kendi dünyasının uzayda sadece bir nokta olduğunu farkettiğinde artık her şey için çok geç kalınmışsa..!

Eksik bir şeyler

Bir hikaye beslersin içinde, besler ve büyütürsün benliğinde. Kurgunun sağlam olduğunu düşünürsün; düşünür durursun zihninde. Hikayenin kalem kağıtla buluşacağı o anı beklersin içten içe. O hayali örgünün içinde boğulurcasına debelenirsin. Ama bir şey hep eksik kalır. Korkarsın o eksikliğin girdabından. Ürkersin başlamaktan. Başlayınca bitirememekten, bitirince beğenmemekten.

İlkler hep zordur. Zor ama bir o kadarda unutulmaz..!

Her şeye rağmen başlamak istersin, tüm eksikliğine rağmen...

Yazmak

Yazılan hep yalnızlık mıdır yoksa yalnızlık hep yazılan mıdır? Yazmak için uzun yolculuklar mı gerekir yoksa yazmak başlı başına uzun bir yolculuk mudur zaten?

Ben en çok yolculuklarımda yazma dürtüsü içinde hissederim kendimi. Karşı konulamaz bir istek kabarır benliğimde. Sanki yolculukların temel nedeni yazmakmış gibi. Sanki yazmanın asıl varoluşu yolculuklarmış gibi. Örneğin kıtalar arası bir uçuşta yeryüzünde yaşayan insanların birer zerrecikten daha küçük göründüğü, aslında hiç görünmediği o anda yazmak başlı başına varoluşa döner, varoluşuma döner. Belkide o an yeryüzü küçülür gözlerimde, gök kubbe ise devleşiverir birden. İşte o an sadece bir kağıt ve kalem yaşamak için bir neden olur. Bir kalemin kağıda döktüğü o harfler bu yolculukların boşa olmadığını haklı çıkarır. Ve susar dünya, bir an zaman bile soluksuz kalır. Artık yeni bir perde açılır dünyamda... Ölümsüzlüğü isteyen kalemim artık tiradına başlar.

Araftakiler

Bir dönüm noktası, belki de bir düğüm noktası, ya da bir son..! Kim bilebilir ki? Araf'ta olmak bu mu oluyor? Bir son böyle mi geliyor sahi?