Zamanı Gelmişti

Uzun zaman oldu buraya içimi ve içimden gelen kelimelerimi dökmeyeli. Uzun zaman oldu...

Önceleri yazdıklarımın kaybolmasından ürktüğüm için bu sayfayı oluşturmuştum ama daha sonrasında kendimi ele veren satırların bu sayfada sonsuza kadar yaşayabilecek olması ürkütücü bir fikir olarak gelmeye başladı. Ve bir son verdim. Aslında bir son veremediğim açık, sadece boşluklar  katmışım zamanla kelimelerimin arasına...

Bir hayali yaşamak/yaşayamamak.

 Bir gözlerin vardı hayal edilebilecek, birde hayallerim vardı bir garip düş içinde gerçekleşmeyi bekleyen. Ve bir de gökyüzü vardı uçsuz bucaksız ve benim o gökyüzüne sığdıramadığım bir avuç hayalim.

 Hayal bu ya, hayaldi ya hani. Sığmadı benliğime; koskoca bir evren dar geldi. Yuvasından uçup giden bir serçe kuş misali hayata karışı verdi bir şafak vakti masalsı hayallerim. Hayat ona zor gelmiş olmalıydı ki kalbi pır pır atı verdi bir avuç gerçeklik içinde. Hayal ettikleri gerçeklere karışmadıkça yorulu verdi kanatları, minicik yüreğini koskoca bir Dünya'da sığdıracak bir yer bulamadı. Geri dönüşte yoktu artık, zaten dönmekte hiç aklından geçmemişti. Sadece hayalleri uğruna yitirilebilecek bir gerçek arıyordu kırık bir kanadın girdabında. Gerçeğin, hayallerden daha dumansı olduğunu anladığında ise bir hayalci kuş vardı diye ağıtlar yakılacaktı ardından. Başaramamıştı işte, hangimiz başarabilirdik ki bu masalsı hayali...

Bir an

Bir an yaşarsın, bitmesin diye gözlerini kapamaya korkarsın, hayal olmasından ürkersin. Gözlerinin içinde kaybolursun. Bir gemi kalkar o yeşil gözlerden. Yetişmeye çabalarsın o gemiye, yolcusuz bir gemiye yolcu olmak istersin ama ne fayda, biletin yoktur. Şu kelebek ömründe bir an yaşarsın, sonsuzluğun içinde debelenircesine ve bir an gelir yok olur hatıralar. Her bakış, her öpüş onun kollarında anlam bulmuşken yaşayamadıklarına derin bir iç çekersin.

Bir gemi kalkmıştı o gözlerden, ve ben o gemide olmayı dilerken. Kaybolmuştum o gözlerde, kaybetmiştim yönümü. Şimdi zamanı geri alabilseydim eğer o gözlere bakmamayı denerdim ve başarabilseydim eğer sadece anı yaşardım...

Konsantre Ömürler

 Herkes bu dünyaya ait olabilmek için, hayatına biraz daha değer katabilmek için hep daha fazla yaşamayı arzular. Oysa bence durum bundan biraz daha farklı. Yaşlanmak yaşamış olmak demek değildir mesela. Yaşanmışlığı ölçen yegane kıstas ilerleyen yıllar değil, yaşanmışlıklardır.
Yaş, yaşlanmak,yaşam.  Peki ya neden hayatı ölçen kelimelerin içinde hep yaş olgusu mevcut. Yaş ilerledikçe pek tabi daha fazla yaşamış oluruz, ama gerçekten yaşamış olur muyuz? Konsantre ömürler yok mudur yeryüzünde. Sıkıştırılmış bir ömür mevcut olamaz mı kainatta. Ömrün  herkese eşit davranmadığının farkındayız. Peki ya gencecik bedenler ruhunu gökyüzüyle buluşturduğunda nedendir vah vah diye dövünüp durmamız, yaşanmışlıkları yetmiyor mu bu dünyaya ait olabilmek için. Yaşayamadı mı deniyor körpecik bedenlerin ardından.
                                                        Konsantre bir yaşam yok mudur sahi?

Gökkuşağı

Gökkuşağından renkler çaldım, rengarenk, sevgi dolu. Ancak tüm renklere sahip olmak isterdim.
Gökkubenin siyahı yoktu mesela, gecenin hüznü hep eksikti.
Toprağın karası yoktu, yeryüzünün karanlığı eksikti...
Bence hayatı anlatamıyordu Gökkuşağı, eksikleri vardı.
Hayat kendi nazarında bu renklerden ibaretti onun için.
Hayat onun için Aşkın kırmızısı, Sarının sakinliğiydi.
Yeşilin mucizesi, gökyüzünün mavisiydi.
Ve kadınlığın moruydu, morun kadınlığı...
Ve başlangıcındaki hazineyi ararken, anlatmak istediği tamda buydu;
Sahip olmadığı renkleri bulmamızı istiyordu.
Sevginin renklerine, hayatı katmaktı derdi.
             

Hasret

Derinlerde yaşıyoruz, derin sularda gökyüzüne hasretimiz.
Karanlıklarda yaşıyoruz, görmediklerimize hasret dolu.
Ve bir an geliyor yükseliyor ruhlarımız, içi hava dolu bir balon misali...
Ve o an ürküyoruz hasret dolu hayallerimizden.
Hudutsuz hayallerden korkumuz; hayalsiz hudutları aşarken endişe sarmalıyor bedenimizi.
Gökyüzünün sonsuzluğuna kapılırken yağmur çiseliyor kuruyan bedenlerimize.
Yabancılaştığımız bir katmanda ciğerlerimize doldurduğumuz her bir nefes acı vermeye başlıyor.
Kendi acılarımız dolarken ciğerlerimize, insan olmayı işte o zaman anlıyoruz...
                   İnsan olmak ki; bu dar-ı dünyanın ötesinde.

Kendi Dünyamız

İnsanın sınırları kendini tanımadığı anda başlarmış. İnsanoğlu kendini tanımaya başladığında da korkarmış kendinden. Sınırsızlığından ürkermiş, hudutsuzluğundan endişe duymaya başlar ve yaptıkları, yapabilecekleri onu dehşete düşürürmüş. Düşünür dururmuş bir derviş gibi, belki de bir çoban gibi... Kendi kendine kaldırdığı hudutları bir bir yerine koymak geçermiş aklından, ancak bunun bir geri dönüş olacağını bildiği için  bir türlü aklına sinmezmiş bu dönüş. Geriye dönüş her zaman zor olmuştur, bazense o kadar kolaydır ki bu dönüş... İdrakı zor, kurgusu zayıf ama bir o kadar da karmaşık.

Herkes kendi yarattığı kurguda bir oyuncu, kendi hudutlarında bir dünyaymış. Ve kendi dünyasında bir kahraman..! Peki ya insana kendi dünyası yetmezse! Başkalarının dünyalarına da sahip olmak isterse. Kendi dünyasının uzayda sadece bir nokta olduğunu farkettiğinde artık her şey için çok geç kalınmışsa..!