Eksik

Söylenmemiş o kadar söz vardı ki bu hayatta...
Neresinden bakarsan bak hep biraz eksik yaşantılar içine kurulmuş bir döngü bizimkisi.

Eksiklikler içinde sürekli bir şeyleri tamamlamaya çalışırcasına.
Sanki Tamamlanması mümkünmüşcesine bir kurgu işte...
Hikayelerin bile yarım kaldığı bir kurgu.

Zaman geçiyor, Akrep yelkovanı kovalıyor...
Kaçan kovalanır misali bu döngü hep böyle sürüp gidiyor.

İnsan durup bir an düşünüyor
Zamanı durdurmak veya geri sarmak değilde, Sadece zamanı unutmak mümkün müdür diye...

Bir Başlangıç

 

     Etraf zifiri karanlıktı, sokakta duyulan sesler sadece ayakabımdan gelen hışırtı ve birde geceme ortak olan baykuş sesleri idi. Uzun bir sokakta sabahın dördünde Soğuk bir kış günü tek başıma, yarınımdan bir haber, geçmişini sindirmeye çalışan biri olarak ilerlemekteydim ki geceme ortak olmaya niyetli bir kedi dolandı ayaklarıma. Ben iteledikçe o biraz daha dolanır oldu ayaklarıma derken büyük bir gürültüyle bir motorsiklet geçti yanımdan, o kadar yakınımdan geçti ki bir anda neye uğradığımı şaşırdım tam arkasından hiddetle sövücekken aniden havada  esrarengiz bir şeylerin olduğunu fark ettim, ışıl ışıl dolanan bir şeyler...
   
      Çok geçmeden yere yığılıp kalmıştım.

Adını Sen Koy

2 Hafta oldu en son yazımı yayınlayalı, tamı tamına 14 geçmek bilmeyen gün.

Sanki uzun yıllar sürekli yazmışcasına özledim bu kelimelerle kurduğum benzersiz dünyayı...

Özledim ancak yazmadım!

Vakit mi bulamadım dersiniz?
Yada İlham perimi mi kaybettim...
Yoksa sadece gelip geçici bir heves miydi?
                     ( Gerçekten öyle mi algılandı acaba..! )

     Yukarıda saydığım nedenlerin hiç birine katılmıyorum. Aslında gerçek şu ki; yazarak pişmekten çok, okuyarak farklı dünyalara başkasının kalemiyle seyahat etmek, yahut farklı karakterlerde, farklı dünyalarda, farklı kıstaslarla yetişmiş bireyleri gerçek hayatta tanıyarak, onları dil, din, ırk  ayrımı yapmadan sadece o olduğu için tanımak oldu bu aralar gayem. Bu aralar böyle, ilerleyen zamanlarda aynı düşünceye sahip olurmuyum bilemiyorum. En azından bunun şimdilik böyle olduğunun garantisini verebilirim sizlere.

     Bu 14 günü bir kabağa benzetirsek ve onun içini oyup ondan bir dolma yapacağımızı düşünürsek benim içine doldurduğum iç malzeme aslında tepeleme dolu,  pişmesine hacet yok ama pişmedende yenmez. E pişincede böyle içinden taşar oldu diyelim.

Evet evet böyle diyelim...

Hayalsizlik !

                            Boş işler, Boş çırpınışlar, Boş hayaller ve sonucu derin bir Boşluk..!

.                           Boşluğun derini olur mu demeyin, evet oluyor!

                            Öyle insanlar tanıyorum ki hayalleri kendinden sadece bir kaç adım ileride dolanıyor.

                            Öyle insanlar tanıyorum ki ortada bir hayali bile yok, sadece gündelik dertlerinde.

                          

                            Ve öyle insanlar tanıyorum ki günlük dertlerini hayalleriyle sentezlemiş durumda.

                            Gündelik problemlerini çözdüğünde ortada hayal  namına hiç bir şey kalmıyor... 

                            Bazende öyle insanlar tanıyorum ki karşı tarafın hayallerini alaya almayı kendine rol      
                            edinmiş, kendi hayalsizliklerini bu şekilde telafi etmeye çalışan          

                            zavallılar ki ne zavallılar...

                            En kötüsü de budur benim nazarımda! 

                                  Hayal   = Kendine olan İnanç.

                            Hayalsizlik = Ortada sen bile yokken sadece yukarıdaki 3. kelimeyi 

                                               değiştirmem ne derece doğru olabilir? Bilmem anlatabiliyor   
                                               muyum!

                            

Anlaşılmazlık

                                             Zaman anlamını yitiriyordu,
                                             her şey biraz daha siliniyor
                                             ve her geçen saniye biraz daha bulanıyor ve donuklaşıyordu kelimelerim...
                                             Anlaşılmaz cümleler içinde anlaşılmayı bekliyordum.
                                             Belkide boş bir bekleyiş benim ki.
                                             Bunu biliyorum,
                                             ama olsun
                                             yinede bekliyorum işte...
                                       

AYNA

                                     Bakışları öyle keskindi ki 

                                     sanki her şeyin farkındaydı

                                     peki farkında olduğundan emin olmaya çalıştığım gerçek neydi?

                                     benden öte değildi bu aşikardı ancak bu ben değildim

                                     o da ben değildi 

                                     kim olabilir diye düşündüm 

                                     düşündükçe düşledim 

                                     düşlerimi sonsuzluğa, aynanın içine bıraktım 

                                     sırlanmış bir aynada 

                                     sır olarak kalmayı ona kader seçtim

                                     ve bir gün 

                                     karşısına geçtiğim başka bir ayna sırlarımı tekrar döktü çehreme...

Bir Çelişki

Bir Ambulans sesi işitince kulaklarım, hemen o ambulansı arar gözlerim ve ambulansın görüş alanıma girmesinden itibaren içindeki o acıyı hissetmeye, algılamaya çalışır yüreğim. Beynim bu hissiyattan memnun olmasa da , yüreğim onu susturur. '' Sus ve anlamaya çalış, daha derinden hissetmeye çalış! '' der. '' Neden anlamaya çalışayım, bu beni mutsuz etmez mi? Hayatta o kadar çok renk varken, neden karanlık yolculuklara çıkmayı isteyeyim '' der ve susar beynim. Ve son cevap şöyle gelir '' Kendine biraz benden bahsetsen belki anlarsın... ''.

İçimizde ki çelişkiler ruhlarımızı dalgalandırır ve dalgalandıkça biraz daha çekilmez oluruz. İşte hepsi bu!