Yazmak

Yazılan hep yalnızlık mıdır yoksa yalnızlık hep yazılan mıdır? Yazmak için uzun yolculuklar mı gerekir yoksa yazmak başlı başına uzun bir yolculuk mudur zaten?

Ben en çok yolculuklarımda yazma dürtüsü içinde hissederim kendimi. Karşı konulamaz bir istek kabarır benliğimde. Sanki yolculukların temel nedeni yazmakmış gibi. Sanki yazmanın asıl varoluşu yolculuklarmış gibi. Örneğin kıtalar arası bir uçuşta yeryüzünde yaşayan insanların birer zerrecikten daha küçük göründüğü, aslında hiç görünmediği o anda yazmak başlı başına varoluşa döner, varoluşuma döner. Belkide o an yeryüzü küçülür gözlerimde, gök kubbe ise devleşiverir birden. İşte o an sadece bir kağıt ve kalem yaşamak için bir neden olur. Bir kalemin kağıda döktüğü o harfler bu yolculukların boşa olmadığını haklı çıkarır. Ve susar dünya, bir an zaman bile soluksuz kalır. Artık yeni bir perde açılır dünyamda... Ölümsüzlüğü isteyen kalemim artık tiradına başlar.

Araftakiler

Bir dönüm noktası, belki de bir düğüm noktası, ya da bir son..! Kim bilebilir ki? Araf'ta olmak bu mu oluyor? Bir son böyle mi geliyor sahi?

Duyguların Gözleri

Gözler,
        bazen sadece gözler konuşur...

                                  Sevinçlerin olur, hüzünlerin olur.
                                  Maceraların olur, sıradanlıkların olur.
                                  Korkuların olur, korkusuzlukların olur...

 Bazense hepsi birlikte olur ancak duyguların olmaz. Sanki tüm duygular genel bir duygu kalıbını yok eder gibi... İşte o zaman gözlerin her şeyin olur...  Tüm benliğinle  onlara sığınırsın. Artık seni onlar anlatır. Kaşının altındaki dünyaya açılan bir çift pencere duygularının dile gelmiş bir yansımasıdır artık. Ancak bu seferde gözlerinde ki o duygu bulantısını görecek insan bulamazsın etrafında. Gözlerin keşfedilmeyi bekler. Gözlerin fark edilmek ister fırtınalı sağınaklarında.

 Ancak bu bekleyiş boşunadır artık. İçten içe bunu kabullenmeye başlarsın. Ancak gözlerinde ki bekleyiş hiç bitmez. Bir gün keşfedileceğinin farkındadır... Umutsuz bir bekleyiştir onun ki. Ama inançlı bir bekleyiştir oysa...

Karakterler

    Yolculuklar yaparsın uzaklara, aslında en çokta kendinde ki uzaklara olsada bu yolculukların; kimse bilmez görünenin ardına saklanmış bu sır perdesinden sızan gerçeği... Her şehirden yağmurlarla uğurlanışının şehre kattığı hüznü kimsenin anlayamayışı gibidir bu gerçekte.
     Geçtiğin farklı farklı hudutlarda yaşadıklarını anlatacak bir dost bulamazsın etrafında. Etrafına ördüğün ağ da nefes almak her zamankinden daha da zor gelir. Bir kere daha düşünürsün hatalarınla doğrulannla yarattığın karakterlerini. Sahi bir insan kendi yarattığı kaç karaktere hükmedebilir, ya da kaç karakter bir insanda hüküm sürebilir???

Monologlar

Aynaya en son ne zaman baktım? Aynada ki kendimi en son ne zaman keşfettim? Ne zaman gördüm gerçek beni o sırlı yüzeyde...

En son ne zaman kendim oldum baktığım çehrede?

Peki ya siz?
                         ''En son ne zaman kendiniz oldunuz?''

Tükenirken tüketmek

     En çokta tükendiğimiz zaman, tükettiğimiz zaman yazarız. Tükenirken tüketiriz farkında olmadan. Acırken acıtır, kanarken kanatırız...
     Bir savaş meydanında, bir çatışmanın ortasında en çokta kendimize çatarız. Anılar acıtır, yaşanmışlıklar incitir, incilen yerden damlayan kırmızı damlalar artık son söz olur ya hani...

Işıklı dört duvar

      Pencerenin ötesinde ki alem, o alemin içindeyken gelen sıradanlıklar bir anda bir özleme dönüşüveriyor, kalbinin ritmi değişiyor bir anda, dört duvar arasından bakarken pencerenin ötesinde ki nefes alan ''Dünya'ya''. Sanki tüm ihtiyaç duyduğun havayı onlar soluyor... Dört duvar arasında soluksuzluğunla bir başına izlerken ayağının altından kayıp giden zamanı, artık kelimelerin yetmez oluyor şehrin kayıp giden ışıklarının içindeki insanları anlamaya.
                Yolcular var bu şehirde, yolları engellerle kaplı olan,
                      yolcular var bu şehirde engelleri dize getirebilecek yüreğe sahip olan...