Zamansızlığın Başrol Oyuncusu

    Dik durmaya çalışıyorum. Güçlü gözükmek istiyorum. Küçüklüğüm belli olsun diye sesimi hafifçe inceltiyorum. Yaşımı vurgulayan cümleler kurmaya çalışıyorum.
    Olmuyor, kararından dönmüyor. ''Neden şimdi?'' diyorum cevap veremiyor, sadece: ''Bende böyle olmasını istemezdim'' diyor. ''Daha çok erken'' diyorum... Ve derin bir sessizlik doluyor gecemize... Ardından: ''Ölümün yaşı olmaz'' diyor.
    Doğum bir milattı madem, bir başlangıcı vardı doğumun... Ölümün de bir zamanı olmalıydı. Yaş ilerlemeliydi öncelikle, çocukluk yaşlılığa doğru sefere çıkarken ölüm beklemeliydi..! Ölüm uzak durmalıydı gençlerden! Ama illaki alacaksa Adem oğullarının, Havva kızlarının canını, yorgun bitap düştüğümüz zamanda almalıydı. Yaşamdan zevk almadığımızda çıkarmalıydı ruhlarımızı bedenden..! Yaşama doyduğumuz da gelmeliydi kapımıza.
    Düşüncelerim aklını kurcalıyor, görüyorum oda hoşnut değil bu durumdan  ama elinden bir şey gelmediğini gösterir bir tavırla ellerini iki yana açıyor
                                ''Daha açım yaşamaya'' diyorum ruhum bedenimden çekilirken...

Sahi, kelimeler hiç mi yalnız kalamaz???

     Kelimelerimi boşluğa savurdum, onlar elbet birbirlerine kavuşurlar diye. Nede olsa onlar birbirlerine bağlıydılar, bir zincirle yahut bir halatla değil belkide ama ''Duygularla'' birbirlerine bağlıydılar. Varoluşlarının gizemiydi bu birliktelik, tek başlarına bir hiçtiler, birlikte ise; dünyayı değiştirecek kudrete sahip bir bilge! Çok geçmeden, önce Vicdan kelimesi hiç bir kelimenin yanına sokulamadı ''Yalnız'' Kaldı (Bir kelimenin yanına sokulamadı belkide, ama bir kelimenin içinde ait kaldı. Mutlu oldu)  sonrasında ise Barış kelimesi muhatabını kaybetti. '' Barış muhatabını kaybetti''.  
   
     Sahi, kelimeler hiç mi yalnız kalamaz???

Hayal bu ya...

 Yazılmamış hikayelerim var benim. Yazılmamış ancak yazılmayı bekleyen, daha niceleri gibi hepsi sırada! İnanıyor, inanıyor ve umuyorum ki her şey daha farklı olucak. Güneş tam olarak doğmasada; bir alacakaranlık olucağını umuyorum. Zaten günün aydınlanmasını bekleyen de yok ki! Tüm esrarıyla karanlığın hafifçe aralanması kafi! Tam olarak istediğimde budur zaten! Ötesinde gözüm yok.

  Bu düşüncelerden sıyrılmak zor, bu düşünceleri kafamdan savurmak ise daha da bir zor! İnanmak istiyorum; tüm gerçekliğiyle gerçek dışılığa inanmak istiyorum. ''Neden olmasın? Belki mümkündür? '' diye düşünüyor insan. Ama bir seçim yapmak gerek, seçim ise aslında tek bir yola açılan ''tek yön!'' Karar vermek için artık çok geç kalındığını gösteren bir levhanın ötesindeyim, levhayı fark eden de hiç olmadı zaten, bunlarda hiç yaşanmadı. Hayal bu ya, bu benim zihnim ve kendi zihnimin bir oyuncusu olmuşum, bunu fark eden de olmadı zaten!

Bir Umut

    Bir umut doluyor cümlelerime, beklenmedik zamanda doğan ve kırıntılardan bir okyanusa dönüşen, kırıntılardan bir krallık, bir imparatorluk, ama esasında sadece bir umut birikimi.

    Herkes bir şekilde yaşıyor hayatını, ancak herkes kendi rolüne hazırlanıyor bu büyük perde öncesi. Perde açılıyor, alkış kıyamet kopuyor, ve mahcupluk bu ya, onlar bizi hazır hissederken;  aslında durum biraz farklı. Rol aynı rol, fakat cümleler tam olarak bu değil. Sahne aynı sahne, ancak bakan gözün konumuna göre eksiklikler çarpıcı. Bedenler aynı olsa da roller biraz karmaşık. Gözün gördüğü sadece sıradanlık iken, gözün görmedikleri de aynı derecede kadim. Yerle yeksan olmuş bir performansın içinde boyunlarında birer değirmen taşıyla oynayan, oynamak zorunda kalan, nice oyuncularla omuz omuza gösterilen performans. Performans bu ya; büyük oyun içinde aslında küçük oyunlarını saklayan nice oyunlar, gerçekte sadece büyük perdeyi bekliyor. Perde bu ya; açılması ile kapanması iki hayal ipliğinin yumaktan çözülmesine bağlı. En dolambaçsız en hakiki yol olmalı ve aslında oyuncuların bile tahmin edemeyeceği bir güzargahtan ilerlemeli bu yol;
                                                                                                           Hayallerinden..!

Doyumluk değil, tadımlık!!!

İnsan ya çok bunaldığında yada çok mutlu olduğunda yazarmış. Bu işin bir kararı olmadığı gibi; uçlarda yaşamak esasmış.

Kısa ve öz

Çok şey dolanıyor zihnimde bu aralar, karamsarlığa ve hüzne dair bir çok şey. Karamsar düşüncelerimi atamıyor, onlardan kurtulmak bir yana dahada kenetlendiğimi görmek şaşırtıyor beni.

İçimizdeki Bencil

 Bir müddet hiç bir şey düşünmeden sadece konuşursun, onunla konuşmak mutlu eder olur ya. Bir bakmışsın konuşmalarının nedeni hep bu yüzden olmuş. Seni mutlu ettiği için devam eder olmuşsundur konuşmaya. Bir nevi bencillik olmuştur bu davranışın. Ama bunu kabul etmemeyi seçer ve bu bencillik değil dersin içten içe. Ama görülmeyen hakikatler vardır. Yada görmeyi istemediğin, kabullenemediğin hakikatler...
 Sorgulamak çoğu zaman mutsuz eder. Ve birde düşündürür, düşündükçe biraz daha var olduğunu hissedersin. Belki  biraz suratın yumuşar var olma düşüncesiyle, ama bu kısa sürer... Düşünce labirentlerine keskin bir U dönüşü yaparsın, kaybolacağını bile bile kaybolmayı seçersin. Çıkışı bulamama pahasına eşikten içeriye doğru adım atmaktan geri duramassın!!! Neler geçer aklından kendin bile bilmeden, öylece ilerlersin.
 Sessizliğin duvarları titrettiği, kör karanlığın gözlerini delicesine kamaştırdığı ve her dönemecin bir son gibi göründüğü o gizemde KAYBOLURSUN. Kaybolmak değilde, kendinde kaybolman ağır gelir. Bencillik bu ya, kaybolman bile kendinledir...