Sahi, kelimeler hiç mi yalnız kalamaz???

     Kelimelerimi boşluğa savurdum, onlar elbet birbirlerine kavuşurlar diye. Nede olsa onlar birbirlerine bağlıydılar, bir zincirle yahut bir halatla değil belkide ama ''Duygularla'' birbirlerine bağlıydılar. Varoluşlarının gizemiydi bu birliktelik, tek başlarına bir hiçtiler, birlikte ise; dünyayı değiştirecek kudrete sahip bir bilge! Çok geçmeden, önce Vicdan kelimesi hiç bir kelimenin yanına sokulamadı ''Yalnız'' Kaldı (Bir kelimenin yanına sokulamadı belkide, ama bir kelimenin içinde ait kaldı. Mutlu oldu)  sonrasında ise Barış kelimesi muhatabını kaybetti. '' Barış muhatabını kaybetti''.  
   
     Sahi, kelimeler hiç mi yalnız kalamaz???