Monologlar

Aynaya en son ne zaman baktım? Aynada ki kendimi en son ne zaman keşfettim? Ne zaman gördüm gerçek beni o sırlı yüzeyde...

En son ne zaman kendim oldum baktığım çehrede?

Peki ya siz?
                         ''En son ne zaman kendiniz oldunuz?''

Tükenirken tüketmek

     En çokta tükendiğimiz zaman, tükettiğimiz zaman yazarız. Tükenirken tüketiriz farkında olmadan. Acırken acıtır, kanarken kanatırız...
     Bir savaş meydanında, bir çatışmanın ortasında en çokta kendimize çatarız. Anılar acıtır, yaşanmışlıklar incitir, incilen yerden damlayan kırmızı damlalar artık son söz olur ya hani...

Işıklı dört duvar

      Pencerenin ötesinde ki alem, o alemin içindeyken gelen sıradanlıklar bir anda bir özleme dönüşüveriyor, kalbinin ritmi değişiyor bir anda, dört duvar arasından bakarken pencerenin ötesinde ki nefes alan ''Dünya'ya''. Sanki tüm ihtiyaç duyduğun havayı onlar soluyor... Dört duvar arasında soluksuzluğunla bir başına izlerken ayağının altından kayıp giden zamanı, artık kelimelerin yetmez oluyor şehrin kayıp giden ışıklarının içindeki insanları anlamaya.
                Yolcular var bu şehirde, yolları engellerle kaplı olan,
                      yolcular var bu şehirde engelleri dize getirebilecek yüreğe sahip olan...

Rotasız

  Sonsuz düşlere bir yolculuk istiyorum. Sonsuzluğun çokluğunda boğulmak, sonsuzluğun girdabında savrulmak istiyorum. Bir fırtınada parçalanmak, her zerremde hiçliği tatmak, her tadışta yok olmak istiyorum. Hiçliğin sessizliğinde sağır olmak... Ardından uçmak geliyor içimden. Uzaklara, çok uzaklara... Kanatlarım da yaşanmışlıklarımla öylece süzülmek istiyorum bilinmeyene. Ardından tüneller açmak istiyorum benliğimde, sonrasında güvenli bir boşluk bulup kendimi tanımak istiyorum dört bir tarafı aynalı duvarlarımda. Aynalar geçmişi döksün, geçmiş yaşanmışlıklarımı döksün ve ardından ben dökeyim istiyorum içimdeki kırgınlıkları, kızgınlıkları... 

Rotasız bir yolculuk istiyorum
Bir yolculuk ki;
Uzaklarda ki beni, bendeki uzakları buluncaya kadar...

Sırlanmış bir dehliz

Zihnim bir derya, aklım bir dehliz ve bedenim bir muamma olmuş bir solukta. Göz kapaklarım bir kürdan sapı, batıyor sanki kapatınca. Kapatmak zor göz kapaklarımı ve geçmişin sırrını...

Özlem

   Yazıcak ne çok şey var, ne çok hikaye birikti zihnimde, kalemimde, benliğimde. Anlayamıyorum neden yazmadığımı, yazamadığımı, sakladığımı, salt kendime sakladığımı anlayamıyorum. Yazmak nazlı bir ceylan, yazmak ürkek bir serçeymiş, korkup kaçmış benden uzaklara, çoook uzaklara kaçıvermiş bir anda, birdenbire işte. ''Nereye'' diyemeden ben, yok oluvermiş bir şerçenin kanat çırpışında. Özlüyorum kelimelerin o sıcaklığını, harflerden kurduğum o imparatorluğu, özlüyorum işte cümlelerimi....

   Ara sıra rüyalarıma giriyor şimdilerde. Bir kahve kokusu süzülüyor burnuma, bir klavye tıkırtısı duyuluyor uzaklardan, uzaklardan biri feryat figan çığlığı basıveriyor. Karanlık ve uzak bir yerde kelimeler feryat figan kaçışırken, kaçışan kelimeler işte bu yazıyı oluşturuyor.

   Dağılıyor kalabalık, susuyor çığlıklar, kelimeler harf harf dağılırken uzaklara, tükeniyor yazım, açılırken göz kapaklarım...

Kısa

Ne tarafa çekilesi cümleler kurmalı, ya da ne tarafa yol almalı ki; gözün gördüğüne gönül katlanıvermeli...Bazen en kısa cümleler ki; en zorlayıcı olan, en kısa anlatımlar ki, en zoru olan...