Yazıcak ne çok şey var, ne çok hikaye birikti zihnimde, kalemimde, benliğimde. Anlayamıyorum neden yazmadığımı, yazamadığımı, sakladığımı, salt kendime sakladığımı anlayamıyorum. Yazmak nazlı bir ceylan, yazmak ürkek bir serçeymiş, korkup kaçmış benden uzaklara, çoook uzaklara kaçıvermiş bir anda, birdenbire işte. ''Nereye'' diyemeden ben, yok oluvermiş bir şerçenin kanat çırpışında. Özlüyorum kelimelerin o sıcaklığını, harflerden kurduğum o imparatorluğu, özlüyorum işte cümlelerimi....
Ara sıra rüyalarıma giriyor şimdilerde. Bir kahve kokusu süzülüyor burnuma, bir klavye tıkırtısı duyuluyor uzaklardan, uzaklardan biri feryat figan çığlığı basıveriyor. Karanlık ve uzak bir yerde kelimeler feryat figan kaçışırken, kaçışan kelimeler işte bu yazıyı oluşturuyor.
Dağılıyor kalabalık, susuyor çığlıklar, kelimeler harf harf dağılırken uzaklara, tükeniyor yazım, açılırken göz kapaklarım...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder