Bir neden?

            Nedensizliğim içinde karmakarışık nedenlerle  uyanıyorum uzun zamandır. Hayatı bu kadar derin anlamda sorgulama zamanında olmam yaşım itibariyle saçma geliyor bir an. Ardından bu fikirleri zihnimden savuruyorum. Yaş kavramı bir an saçmalaşıyor gözümde. Sonrasında ölüm geliyor aklıma. Susuyorum.

Bir daire, bir benlik

    Gökyüzü hep aynıydı, yağmurlar hiç dinmemişti benliğinde. Zaten doğada hep aynı melodiyi fısıldıyordu, hiç durmadan hep aynı melodiyi...
 
     Hayatın tekdüzeliği içinde hırpalanıyordu Ahmet. Ya da ona göre sıradanlaşan şeylere vakıftı uzun zamandır. Biliyor ama bilmiyordu anlıyor ama anlamak istemiyordu. Gerçeği şuydu ki; hiç bir şey istemiyordu. Bir gizem deryasında tek başına, geçmişinin izlerini her bir zerresinde taşıyan ufak bir sandalda bilinemezliğe doğru yol almaktaydı. Aylardır bir bilinmezlik içersin de gizemli bir rotada yol alıyordu zaten. Elinde ne gideceği yönü gösteren bir pusulası ne de gideceği istikamete kılavuzluk eden bir haritası vardı. Yapayalnızdı, tek başınaydı. Tabi tek başına olmadığını öğrenecekti öğrenmesine de bu biraz zamana bakıyordu.
 
    Ahmet bir yerde değildi bu aralar, belkide bir çok yerdeydi. Belkide kendinde değildi ya da fazlasıyla kendinde. Fersah fersah derinlerdeydi kimi zaman, kimi zaman ise gök kubbenin doruklarında ... Ama işin aslı şuydu ki; kalaycılar apartmanın çatı katındaki 9 numaralı dairesindeydi sadece. Aylardır çıkmamıştı kendi mabedinden. Mabedi evreni olmuştu, evreni ise mabedi. Evren tek kaşını çatmış nazlı bir tavırla 9 numaralı dairenin içerisinde hiç beklenmeyen bir konuk olmuştu, tüm füsünkarlığıyla bir davetsiz misafirdi belkide. Ama bunun ilk zamanlar pek de farkına varan olmamıştı.
                                                                       

Hikayeler

     Bazen sadece susuyor, susuyor ve dinliyorum karşımdakini. Anlattıklarından bir şeyler öğrenmeye çalışıyorum; ona ve hikayesine dair bir şeyler...
 
     Anlatıcının Yaşanmışlıklarına yolculuk etmek keyif veriyor bana, bir serüven ki engin denizlerde yelkenimi besleyen ve öyle bir serüven ki bitmek bilmeyen... Ama bir sonu olduğu aşikar. Ve hikaye bitiyor, tozlu bir zihin defteri tozlarını saçarak biraz daha arınıyor geçmişin kaybettiriciliğinden.

                                                            Defter kapanıyor. 

                                                                                                        Ötesi hep sessizlik!

Karmaşıklık

      Bir akşam öyle oturmuş sadece dizi izliyorum, komik bir dizi olduğu bir üst mahalleden belli olacak kadar kahkahalarım yükseliyor odamda. Bir an durup düşünüyorum sadece izlediğim şeyler mi beni güldüren, yoksa bünyemin uzun zamandır içinde biriktirdiği şeylerin tezat bir şekilde dışa vurumu mu beni gülmekten kırıp geçiren diye!!! 

     Zor zamanlarım oldu. Belki her insanın karşılaşabileceği zorluklardandı... bu noktada bir söz geliyor aklıma ''kimine yaşadığı şeyler değer geçer kimini ise deler geçer'' bana hangisi oldu dersiniz? Deyip geçmediği aşikar fakat delip geçtiği de söylenemez. İkisinin arasında bir araf mı desem ne desem bilemedim, lakin beni duygusal anlamda etkileyen şeyler yaşadığım aşikar.

    Nerden başlamalı anlatmaya, yada hiç başlamamalı mı yaşanmışlıkları deşmeye! Aslında şunu biliyorum ki kendi adımı kullanmadığım sırlanmış bir blog içinde yazıyor olsaydım şayet, anlatacağım o kadar hikayeler o kadar İnsanlar olurdu ki; yaşanmışlıkları anlatmaya kelimeler, cümleler ve hatta sayfalar yetersiz kalırdı, bu saydıklarım yetersiz kalmasa bile benim anlatımım yetersiz kalırdı. 

    Ne bileyim işte... böyle bir ruh halindeyim bu aralar. Sürekli bir yazma dürtüsü ve onu bastırmaya çalışan ve işinde usta olduğu uzun bir ara sürecinden belli olan yazdıklarımı bastıran bir duygu halindeyim. Şu an için bu yazıyı yazdığıma göre galip belli ama bu gelibiyet yarın için böyle olmaya bilir. Ve hatta gelecekteki yarınlar içinde...

Yağmur

 Şimdi bir yağmur yağmasını diliyor gönlüm...
 Herkese ve  her şeye inat bir yağmur istiyor ruhum.
 Bir yağmur ki; Irmakları taşıran, nehirleri çağla çağla aktıran, katıksız saf ruhlarımıza hakikati fısıldayacak bir yağmur işte...

Tezatlardayım

Bir telaş, bir sükunet halindeyim bu aralar. Tezatları yaşıyorum bugünlerde ....

Yazmayı erteliyor belkide anlaşılamamaktan ürküyorum.Bir yanım  yazmak isterken diğer yanım bunun için biraz daha pişmem gerektiğini söylüyor. Hangi yanıma inanmalıyım bilemiyorum. Dedim ya tezatlardayım.

Salt Kırgınlık

Yağmura küstüm bugün, Gökyüzüne de aynı derece kırgınım...
Nedeni belirsiz aslında,.
Sadece kırıldım işte.
Bir neden aramak yersiz ve anlamsız olur bu durumda.
çünkü, O kadar çok neden var ki, birini diğerinin ardına saklamak nedenlerimin arasına sakladığım haksızlık kadar haksızlık olur.

Nedenlerim ve ben, bir gün birlikte gülümsemeyi başarabilir miyiz?
He! Ne dersiniz?