Bir aksilik olmazsa, uzun bir yolculuk olacaktı, bu Başından beri belliydi. O yüzdendir ki kelimelerle aramız bir müddet iyi olamadı. Uyku güzel olmalıydı ki uzunca bir zaman, hep çok fazla uyuduk. Ve bedenimiz ayakta durmaya çabalarken, hep çok hırpalandı. O ufacık ayaklarımız daha buna hazır değildi, buda belliydi.
Acele etmiyorduk, çünkü zamanın nedenli acımasız bir süratle ilerlediği hakkında bir fikrimiz yoktu. Daha bu gerçeği de öğrenememiştik henüz...
Gülmek veya ağlamak, hiç ortası yoktu o sıralar hayatımızda. Sadece gülerek ve ağlayarak tepkimizi ortaya koyabiliyorduk. Güldüğümüzde meleklerin bizi güldürdüğünü söyleyenler, bizi ağlatan şeyi neden hep yanlış yorumladılar?
Sanki evrenin sırrını daha şuncacıkken çözmüşcesine ketumdu bakışlarımız. Hiç bir şeyi bilmeyen toy bir bilgindik belkide! Böyle bir şey mümkün olabilir mi?
Sanki evrenin sırrını daha şuncacıkken çözmüşcesine ketumdu bakışlarımız. Hiç bir şeyi bilmeyen toy bir bilgindik belkide! Böyle bir şey mümkün olabilir mi?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder