Gece

 Gece, uzun bir yol oldu ve uzayı verdi avuçlarımda. Bir bilinmezlik girdabına kapılmadı, öylece hapis kaldı avuçlarımda. Aslında böyle yapmazdı çoğu zaman, ancak bu gece kendi sınırları ona yetti. Yapabilecekleri ve yapamayacaklarını kestirebildi gözünde. Ve bu gece, hayal gücünü yitirdi,  Bu gece sessiz kaldı, yüzünü hafifçe bıraktı  ve gecenin suratı birden düşüverdi boşluğa. Oysa boşluğu sevmezdi, boşluğa benzetilmekten de hiç haz etmezdi. Ona bu benzerlik düpedüz saçmalık gelirdi.
çünkü;
 ''boşluktu içinde geceyi barındıran ve geceydi içinde boşlukla yok olan...''